Dol op elkaar en dól op onze dagelijkse boswandelingen tijdens welke vooral Hijo het blad en het
zand alle kanten opstuiven: hij ziet er dan uit als een bosmannetje >> één en al blad en/of zand!

Maar …. hij schudt zich eens flink uit en eenmaal thuis hebben we nergens meer last van!

De dames zijn iets minder wild en laten hem zijn gang gaan terwijl zij zelf rustig verder op eigen onderzoek uitgaan.
Op een gegeven moment wordt de nieuwsgierigheid hem dan toch te groot en komt Hijo er bij om te zien wat Cocó en Ke-sera de Cocó’s Hijo voor moois gevonden hebben.
Hij laat ze echter nooit uit zicht verdwijnen en zorgt heel goed voor zijn “harem”.

Geen van drieën houden ze er van nat en (modder)vies te worden.
Ik moet zeggen …. daar ben ik niet rouwig om!!!!!

Cocó is de baas in huis en Hijo de beschermer van de roedel: kom niet aan zijn dames!!

In de woonkamer staan 2 lederen stoelen naast elkaar.
Wanneer hier wordt gezegd “in de mand”, dan gebeurd het volgende :
Cocó gaat in “haar” stoel zitten, 
Hijo neemt plaats in de mijne en
Ke-sera de Coco’s Hijo ….. neemt plaats op de leuningen tussen oma Cocó en papa Hijo!       

Pas wanneer je met iets héél lekkers komt willen ze dan in hun echte mandjes gaan.

Tot voor kort – en hopelijk binnenkort weer - “werkten” ze ook:

	in een verpleeghuis voor demente bejaarden gingen ze 1 x per 14 dagen een halve dag de mensen vermaken. Het heeft me altijd verbaasd en is me ook blíjven verbazen hoe perféct ze aanvoelden wat en hoe zich bij wie te gedragen!
Soms zaten ze rustig naast iemands stoel, soms lagen ze plat op hun rug naast iemand op bed of klommen ze op schoot bij iemand in een rolstoel. En altijd zó voorzichtig!!!! Hijo ging al mee vanaf dat hij 6 weken was !