Het zijn ongecompliceerde, liefdevolle, heerlijk ondeugende, vrije en súper op de mens gerichte honden.

Dol op elkaar en dól op onze dagelijkse boswandelingen tijdens welke vooral Hijo het blad en het zand alle kanten op laat stuiven: hij ziet er dan uit als en bosmannetje >> één en al blad en/of zand.
's Winters idem dito, maar dan in de sneeuw.
                                               
Maar, hij schudt zich eens flink uit en eenmaal thuis hebben we nergens meer last van!

De dames zijn iets minder wild en laten hem lekker zijn gang gaan terwijl zij zelf rustig verder
op eigen onderzoek uitgaan.
Op een gegeven moment wordt de nieuwsgierigheid Hijo dan toch te groot en komt hij er bij
om te zien wat Cocó, Ke-sera de Cocó's Hijo en Ròsa Ke-sera voor moois hebben gevonden.
Hij laat ze echter nooit uit zicht verdwijnen en zorgt heel goed voor zijn “harem”.

Geen van allen houden ze er van nat en ( modder)vies te worden.
Ik moet zeggen ….. daar ben ik ook niet rouwig om!

Cocó is de baas in huis en Hijo is de beschermer van de roedel: kom niet aan zijn dames!

Er wordt ook “gewerkt”: in een verpleeghuis voor demente bejaarden mogen ze 1 x per 14 dagen een halve dag de mensen vermaken. Het heeft me altijd verbaasd en is me ook blíjven verbazen hoe perféct ze aanvoelen wat en hoe zich bij wie te gedragen!